| تبليغات | X |
که در تاریکیش برق میزد
چشمان سرخ سگان
ماه سقوط کرد
در پشت کوه خضر زنده
مدی وسیع پیکره ی وسوسه را فراگرفت
به صدا در آمد
ناقوس های کهنه
و اندیشه های بنفش
شیطان جامه ی تقوا بر تن کرد
و من
با چشمان سگان
به تماشای خدا نشستم
و خود را
و خدا را
و شیطان را
به آتش کشیدم
-------------------------------------------------------------------------------
1) این شعر رو برای سگهای پادگان شهدای کرمانشاه که شب ها مستانه و قلندرانه راه میروند ، سرودم .
2) سه روز پیش به شهرم برگشتم . آموزشی ام تمام شد .
3 ) شب چهل و هشتم ، حفاظت به آسایشگاه اومد و توی کمدهامون رو گشت .
4 ) از همه چیز خسته شدم . خیلی خسته ام .
کسی از درونم فریاد می زند. سپیده دم از مغرب بلند میشود.
بسان سگی مرده در میان جاده افتاده ام . و متلاشی می شود همه خویشتنم در میان مدعیان تمدن
ما سگهای ولگرد خدا را در بی نیازی یافته ایم در سجده به عشق .
ما ولگردان این وطنیم و راه را در جستجو یافته ایم در ایمان به بی نیازی در ایمان به برهنگی.
کسی از شرق بر خاست . بودا بیدار شد و من تابوت خویش را به آتش کشیدم.
-----------------------------------------------
۱) دیروز رفته بودم پیش برادرم در شهری در ۱۰۰ کیلومتری مان. خستگی ماه ها انتظار از دوشم تکانده شد.در تمام راه بوی کودکیم را حس کردم.
۲) امروز کمی بهترم
موسی عصایش را بر زمین انداخت
دگر خسته شده بود از
فرط انجام معجزات
خلق دگر به معجزه ایمان نداشت.
پیمانه را سر بکش
ما دیگر زادگان این زمین نیستیم
ما تنهای تنهاییم
در نگاه دارم دردی
شبیه یک احساس پرواز
یک میل هجوم ضربه به بی کسی و درد
همانند درخت متصدی جنگل هستم
دریا آن لبخند شور هزاران من ناکام است
آسمان فریاد رنگین دلهره های عاشقانه ست
کدئین مسکن شبهای دردم
سیگار مسکن شبهای نا امیدیم
چای عادت رنجالود یک بودن تلخ
امتدادم در کدامین زلزله فرو خواهد ریخت
مرا در آغوش بگیر
ای معشوق شبهای انزوا و رستگاریم...
زان گونه بی میلی
که غرش برگ را برایت پاسخی بود
مبهم و تاریک
لرزش دستم از فرسودگی نیست
بلکه از سرما ی خورشید است
فرو نشانده ست در خاکستر آجرهای پوسیده
رازی پر از ادراک
که کبوتر باید بود
تا بتوان رفت در عمق نگاهش
مرا باید سوگند دیگری
که بس توبه شکستم
دیگر نتوانم
